บทที่ 5 5 คลาดกันอีกแล้ว

ในขณะเดียวกัน อีกฝั่งหนึ่งของลานจอดรถรีสอร์ท… คู่เพื่อนซี้อย่างเอกณัฐและเหนือก็พากันลากสังขารอันเหนื่อยล้าจากการเดินทางไกลลงมาจากรถจักรยานยนต์คันเก่ง โดยมีเอกณัฐทำหน้าที่เป็นสารถีขี่มอเตอร์ไซค์มาตลอดทาง ส่วนเหนือเป็นผู้โดยสารซ้อนท้ายที่คอยทำหน้าที่เอ็นเตอร์เทนและบอกเส้นทาง

“รีสอร์ทนี้ กูเคยมาพักกับเพื่อนเก่ามาแล้วครั้งหนึ่งเว้ยไม้เอก บรรยากาศที่นี่ดีมากนะมึง ตอนเช้านี่มีทะเลหมอกให้ดูแบบจุใจเลย พอตกดึก ๆ บรรยากาศเงียบสงบ จะได้ยินเสียงจิ้งหรีดร้องผสานกับเสียงตุ๊กแกเพลิน ๆ ได้ฟีลธรรมชาติสุด ๆ” เหนือกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ตัวด้วยความคุ้นเคย พร้อมกับถอดหมวกกันน็อกออกแล้วสะบัดหัวเบา ๆ

เอกณัฐป้องปากหาวหวอดใหญ่ด้วยความอ่อนเพลีย เขายันขาตั้งรถมอเตอร์ไซค์ลงก่อนจะปรายตามองเพื่อนสนิทด้วยแววตารู้ทัน

“แล้วรอบก่อน… มึงมากับใคร?”

เหนือชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะหัวเราะร่ากลบเกลื่อน “เอ้า! ไอ้บ้านี่… แทนที่มึงจะสนใจดื่มด่ำกับธรรมชาติและความคุ้มค่าของที่พัก ดันเสือกมาถามซอกแซกเรื่องส่วนตัวกูซะงั้น”

“หึ… พาสาวมาเปิดห้องขึ้นครูที่นี่ล่ะสิไอ้เหนือ” เอกณัฐเลิกคิ้วแซวเพื่อนหนุ่มด้วยรอยยิ้มมุมปาก เหนือยักไหล่อย่างไม่สะทกสะท้าน ยิ้มกริ่มจนตาหยี

“แหม… ก็คนมันเสน่ห์แรงนี่หว่า รอบก่อนโน้น… น้องแคท เด็กปีสองคณะอักษรฯ คนสวยขาไงมึง!”

“เฉียบ…! มึงนี่มันร้ายกาจไม่เบาเลยนะไอ้เหนือ” เอกณัฐส่ายหัวเบา ๆ อย่างระอาปนขบขันกับความเจ้าชู้เงียบของเพื่อนสนิท ก่อนที่ทั้งคู่จะช่วยกันยกกระเป๋าเดินทางมุ่งหน้าไปยังห้องพักที่จองไว้

ทว่า… เมื่อเวลาล่วงเลยเข้าสู่ช่วงดึก ความเงียบสงบที่เหนือเคยอวดอ้างไว้กลับถูกรบกวนด้วยเสียงเพลงและเสียงหัวเราะครื้นเครงที่ดังลอยมาจากบังกะโลอีกฝั่งหนึ่งของรีสอร์ท ซึ่งเป็นจุดที่กลุ่มนักท่องเที่ยวกลุ่มใหญ่กำลังนั่งสังสรรค์ปาร์ตี้กันอย่างสนุกสนาน

“แกล้งบอกว่ารัก… ฉันก็เชื่อเธอหมดใจ…” เสียงร้องเพลงเพี้ยน ๆ ผสมผสานกับเสียงดนตรีสดและเสียงโห่ร้องเชียร์ดังลั่นข้ามฝั่งมาเข้าหูเอกณัฐที่กำลังนอนพลิกตัวไปมาอยู่บนเตียง

ชายหนุ่มขมวดคิ้วมุ่น ดึงหมอนขึ้นมาปิดหูด้วยความหงุดหงิดระคนรำคาญใจ ก่อนจะลุกขึ้นมานั่งหน้าบึ้งตึงแล้วพึมพำบ่นกระฟัดกระเฟียดคนเดียวในความมืด

“โว้ย… เสียงร้องเพลงบ้านี่มาจากไหนวะเนี่ย ส่งเสียงน่ารำคาญชะมัด… เสียงร้องบ้าอะไรของมันวะนั่น นึกว่าเสียงหอนของหมาป่าซะอีก หนวกหูชะมัด จะให้นอนไหมเนี่ยคืนนี้!” เอกณัฐสบถออกมาด้วยความหัวเสีย โดยที่เขาไม่มีทางรู้เลยแม้แต่น้อยว่า… เจ้าของเสียงเพลงและกลุ่มคนที่กำลังปาร์ตี้ส่งเสียงดังอยู่ฝั่งตรงข้ามนั้น คือกลุ่มของบัวชมพู อดีตคู่ปรับตลอดกาลที่อยู่ห่างกันแค่เอื้อมมือเท่านั้นเอง

บรรยากาศภายในมหาวิทยาลัยในวันซ้อมและวันรับปริญญาเต็มไปด้วยความคึกคัก เสียงชัตเตอร์ดังระรัวเคล้ากับเสียงหัวเราะและรอยยิ้มแห่งความภาคภูมิใจของเหล่าบัณฑิตป้ายแดง เดอะแก๊งนำโดยบัวชมพู น้ำ เค้ก นุ่มนิ่ม บีบี โปรด ภูผา มาร์วิน นาที และนิว ต่างสวมชุดครุยบัณฑิตยืนออกันแน่นขนัด ถ่ายรูปร่วมกันท่ามกลางดอกไม้ช่อโตและเสียงแสดงความยินดีที่ไม่ขาดสาย

ไม่ไกลนัก ร่างสง่าในชุดสูทสุภาพเรียบร้อยของอาจารย์ภมร ที่เดินทางมาร่วมแสดงความยินดีกับลูกสาวคนเก่งยืนมองภาพความสำเร็จนั้นด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความตื้นตันใจและความสุขที่เอ่อล้น… ในที่สุด แก้วตาดวงใจของพ่อก็เรียนจบปริญญาตรีอย่างงดงามโดยสวัสดิภาพ เมื่อบัวชมพูหันมาเห็นผู้เป็นพ่อกำลังยืนถือช่อดอกไม้ช่อใหญ่รอยิ้มรออยู่ เธอไม่รอช้า รีบวิ่งเข้าไปโผเข้ากอดอ้อมกอดของอาจารย์ภมรแน่นทันที

“เก่งมาก… ลูกสาวพ่อ เก่งที่สุดเลย” อาจารย์ภมรเอ่ยชมด้วยน้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อยด้วยความภาคภูมิใจ มือหนาลูบศีรษะลูกสาวเบา ๆ อย่างรักใคร่

ทันใดนั้น บัวชมพูที่ยืนอยู่ท่ามกลางกลุ่มเพื่อนสนิทและมีผู้เป็นพ่อโอบกอดแสดงความยินดีอยู่ข้าง ๆ ก็เกิดนึกสนุกและอยากประกาศอิสรภาพขั้นเด็ดขาดขึ้นมา หญิงสาวสูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะตะโกนเสียงดังลั่นบริเวณนั้นเพื่อให้ทุกคนได้ยินกันถ้วนหน้า

“ทุกคนฟังทางนี้! เรียนจบแล้ว… ฉันจะมีแฟนได้แล้วนะโว้ย—!”

สิ้นเสียงประกาศกร้าวของบัณฑิตป้ายแดง บรรยากาศรอบข้างที่กำลังชุลมุนถึงกับเงียบกริบลงไปชั่วขณะ อาจารย์ภมรที่ยืนถือช่อดอกไม้อยู่ถึงกับหน้าเหวอ ดวงตาหลังกรอบแว่นเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจ ไม่คิดว่าลูกสาวตัวดีจะกล้าประกาศเรื่องหัวใจกลางมหาวิทยาลัยและต่อหน้าพ่อผู้ขึ้นชื่อเรื่องหวงลูกสาวขั้นสุดยอดเช่นนี้!

ทว่า… ความตึงเครียดหรือการดุว่าที่เคยคาดคิดกลับไม่ได้เกิดขึ้น เมื่ออาจารย์ภมรตั้งสติได้ แววตาที่เคยดุคมกริบก็แปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยน ก่อนที่ชายหนุ่มใหญ่ผู้เนี๊ยบเสมอต้นเสมอปลายจะทนไม่ไหว ระเบิดเสียงหัวเราะร่าเริงออกมาด้วยความเอ็นดูลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนสุดหัวใจ

“ยัยเด็กคนนี้นี่… เรียนจบแล้วก็เริ่มล้นใหญ่เลยนะแม่ตัวดี!” อาจารย์ภมรเอ่ยกลั้วเสียงหัวเราะ พลางยื่นมือไปเคาะหน้าผากมนของลูกสาวเบา ๆ ท่ามกลางเสียงโห่แซวและเสียงหัวเราะครื้นเครงของเดอะแก๊งที่พากันปรบมือชอบใจยกใหญ่ เป็นภาพความสุขและความทรงจำอันงดงามที่ไม่มีวันลืมในวันเริ่มต้นชีวิตบทใหม่ของบัวชมพู

“ขอบคุณนะคะคุณพ่อ… ขอบคุณสำหรับทุก ๆ การสนับสนุนและความเข้มงวดที่ทำให้หนูมีวันนี้ เรียนจบปริญญาตรีแล้ว ต่อไปนี้หนูจะเป็นคนหาเงินมาเลี้ยงและดูแลพ่อบ้างนะคะ!” บัวชมพูกล่าวด้วยน้ำเสียงซาบซึ้ง ดวงตากลมโตเป็นประกายระยิบระยับด้วยหยาดน้ำตาแห่งความตื้นตัน มือเรียวกระชับช่อดอกไม้ในอ้อมแขนแน่น

บทก่อนหน้า
บทถัดไป